28/2: Παγκόσμια Ημέρα Σπάνιων Παθήσεων

Η Παγκόσμια Ημέρα Σπάνιων Παθήσεων καθιερώθηκε το 2008 από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Σπανίων Παθήσεων (EURORDIS) και τιμάται έκτοτε την τελευταία ημέρα του Φεβρουαρίου, με σκοπό την ευαισθητοποίηση της κοινή γνώμης και την άσκηση πίεσης, προκειμένου το σύστημα υγείας και πρόνοιας να προσαρμόζεται στους πάσχοντες από σπάνιο νόσημα, την πρόληψη και θεραπεία των παθήσεων τους. Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, οι περίπου 8.000 καταγεγραμμένες ως σπάνιοι νόσοι πλήττουν με βάση εμπειρικές μελέτες το 10% του πληθυσμού. Σε αυτές περιλαμβάνονται κυρίως εκφυλιστικές νόσοι του νευρικού συστήματος και ορισμένοι τύποι καρκίνου, που εφόσον δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα και συστηματοποιημένα καθιστούν τους ασθενείς ανήμπορους να αυτοεξυπηρετηθούν ακόμη και στα βασικά, ενώ η εξέλιξή τους αποβαίνει αρκετές φορές μοιραία, μέσα σε κατάσταση αφόρητου πόνου για τους πάσχοντες.

27 Φεβρουαρίου 1933: Ο εμπρησμός του Reichstag

Στις γερμανικές εκλογές της 22ας Ιουλίου του 1932, οι ναζί βουλευτές έφτασαν να αριθμούν τους 230 και να τρομοκρατούν το Ράιχσταγ (τη βουλή), ενώ η ανεργία και η φτώχεια έπλητταν τη χώρα. Ο πρόεδρος Χίντεμπουργκ κάλεσε τον Αδόλφο Χίτλερ σε κυβέρνηση συνεργασίας με πρωθυπουργό τον βαρόνο Φραγκίσκο φον Πάπεν. Ο Χίτλερ αρνήθηκε. Τον ενδιέφερε η εξουσία. Νέες εκλογές, στις 6 Νοεμβρίου 1932, έριξαν τη δύναμη των ναζί υπέρ των κομμουνιστών που με τους σοσιαλδημοκράτες συγκέντρωσαν το 38%. Οι χρηματοδότες του Χίτλερ πίεσαν τον Χίντεμπουργκ να δώσει την εντολή στους ναζί «προκειμένου να αποφευχθεί κυβέρνηση λαϊκού μετώπου». Τέτοιο ενδεχόμενο δεν υπήρχε καθώς οι κομμουνιστές ακολουθούσαν το δόγμα του Στάλιν ότι «η σοσιαλδημοκρατία και ο φασισμός δεν είναι αντίπαλοι αλλά δίδυμα» και οι σοσιαλδημοκράτες διαφωνούσαν με την πρακτική του «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΑΔΑ

20.2 : Παγκόσμια Ημέρα Κοινωνικής Δικαιοσύνης

Η Παγκόσμια Ημέρα Κοινωνικής Δικαιοσύνης καθιερώθηκε με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ το 2007 και γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 20 Φεβρουαρίου.

Στόχος της είναι η προσπάθεια να αντιμετωπισθούν με διεθνείς δράσεις η φτώχεια, η ανεργία και ο κοινωνικός αποκλεισμός, μέσα σε μια ανοιχτή και παγκοσμιοποιημένη κοινωνία. Η κοινωνική δικαιοσύνη αποτελεί προϋπόθεση για την κοινωνική αρμονία και την ισότητα των πολιτών ενός κράτους.

Θέμα του φετινού εορτασμού (2015), ο τερματισμός της εμπορίας ανθρώπων και της καταναγκαστικής εργασίας.

18 Φεβρουαρίου 1564 - Ο Μιχαήλ Άγγελος

Ο θόλος του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό φαινόταν επιβλητικός στα σχέδια που είχε φτιάξει ο Μιχαήλ Άγγελος Μπουοναρότι. Όμως, ο αρχιτέκτονας δεν μπόρεσε να δει το έργο του τελειωμένο. Πέθανε 89 χρόνων, στις 18 Φεβρουαρίου 1564, ευτυχισμένος που είχε βγει νικητής σε όλους τους ομηρικούς καυγάδες με τον εργοδότη του, πάπα Ιούλιο Β’. Άλλωστε, ο τάφος του πάπα είναι από τα πιο σπουδαία αρχιτεκτονήματα του Μιχαήλ Αγγέλου. Ο μεγάλος γλύπτης, ζωγράφος και αρχιτέκτονας της ιταλικής Αναγέννησης γεννήθηκε το 1475, στο Κάπρι. Τον μεγάλωσε η γυναίκα ενός ράφτη. Στα 13 του, μπήκε μαθητής στο εργαστήρι του μεγάλου Φλωρεντινού ζωγράφου Ντομένικο Κουράντο, γνωστού με το όνομα Γκιρλαντάγιο (1449 - 1498). Τα πρώτα του ζωγραφικά έργα γνώρισαν τόση επιτυχία, ώστε έκαναν ακόμη και τον δάσκαλό του να ζηλεύει. Στα επόμενα χρόνια, ο Μιχαήλ Άγγελος πήγε μαθητής του διάσημου Φλωρεντινού γλύπτη Μπερτόλντο ντι Τζιοβάνι (1420 - 1491), άλλοτε μαθητή και συνεργάτη του μεγάλου Ντονατέλο (1386 - 1466). Από τον Μπερτόλντο, ο Μιχαήλ Άγγελος έμαθε να δουλεύει το χαλκό, στη σχολή που είχε ιδρύσει στη Φλωρεντία ο Λαυρέντιος των Μεδίκων. Στα 1505, τριάντα χρόνων πια, ο Μιχαήλ Άγγελος προσκλήθηκε στη Ρώμη από τον πάπα Ιούλιο Β’ που του ζήτησε να ζωγραφίσει την οροφή της Κάπελα Σιξτίνα.

17 Φεβρουαρίου 1673 - Ο Μολιέρος

Εκείνη τη βραδιά, 17 Φεβρουαρίου 1673, το Παρίσι ζούσε για το Παλέ Ρουαγιάλ. Τα εισιτήρια είχαν εξαντληθεί κι ο κόσμος περίμενε ανυπόμονα να ανοίξει το θέατρο. Πρεμιέρα του έργου «Ο κατά φαντασίαν ασθενής». Συγγραφέας, σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής ο Ιωάννης Βαπτιστής Ποκελέν, ο Μολιέρος, όπως τον ήξερε ο κόσμος. Η προϊστορία του εγγυούταν ότι θα γελούσαν πολύ. Κι οι θεατρόφιλοι συνωστίζονταν μπροστά στις πόρτες του Παλέ Ρουαγιάλ. Όμως, ο Μολιέρος ήταν πολύ άρρωστος. Τα μέλη του θιάσου προσπαθούσαν να τον πείσουν πως έπρεπε να ματαιώσουν την παράσταση. Ο συγγραφέας αρνιόταν. Μια πρεμιέρα δεν πρέπει να αναβάλλεται. Γεμάτο το θέατρο κι ο κόσμος ξεκαρδιζόταν στα γέλια. Στη σκηνή, οι ηθοποιοί έβλεπαν με αγωνία την προσπάθεια του Μολιέρου να κρατηθεί όρθιος. Καθώς έπεφτε η αυλαία κι ο κόσμος ξεσπούσε σε θυελλώδη χειροκροτήματα, ο Μολιέρος σωριαζόταν κάτω. Μάταια, οι θεατές τον καλούσαν στη σκηνή. Οι σύντροφοί του τον μετέφεραν γρήγορα στο σπίτι και τον ξάπλωσαν στο κρεβάτι. Μια ώρα αργότερα, ο μεγάλος συγγραφέας ξεψυχούσε, στα 51 του χρόνια.

15/2: Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 15 Φεβρουαρίου, με πρωτοβουλία της Διεθνούς Ένωσης Γονέων με Καρκινοπαθή Παιδιά (ICCCPO), για την ενημέρωση της διεθνούς κοινής γνώμης για τις παιδικές νεοπλασίες (καρκίνο). 250.000 παιδιά σε όλο τον κόσμο πάσχουν από διάφορες μορφές καρκίνου, το 80% των οποίων στις χώρες μέσου και χαμηλού εισοδήματος. Στη χώρα μας, περίπου 300 παιδιά προσβάλλονται ετησίως από καρκίνο, κυρίως από λευχαιμία. Το 70% από αυτά θεραπεύεται, λόγω της επάρκειας φαρμάκων και καταρτισμένου επιστημονικού προσωπικού. Αντίθετα, στις χώρες του τρίτου κόσμου τα ποσοστά θνησιμότητας είναι πολύ υψηλά.

Εμείς, οι θυσίες μας και οι Πολωνοί...

Αυτάρεσκοι, εγωκεντρικοί και επηρμένοι –με μια λέξη: Βαρουφάκηδες– οι Ελληνες έχουμε την πεποίθηση ότι τα δεινά που υπέστη η χώρα στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τον ναζισμό, μας καθιστούν κατά κάποιο τρόπο ξεχωριστούς μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών. Θεωρούμε, επίσης, ότι όλη αυτή η «μεγάλη» (στην πραγματικότητα από μικρή έως ασήμαντη) προσφορά μας για την ήττα των δυνάμεων του Αξονα δεν έχει ανταμειφθεί όπως θα της άξιζε και αυτό το παράπονο είναι που δημιουργεί στην κοινή γνώμη την ηθική βάση της διεκδίκησης αποζημιώσεων από τη Γερμανία της Μέρκελ για λογαριασμό της Γερμανίας του Χίτλερ. Μάλιστα! Ας δούμε τώρα τι υπέφεραν οι Πολωνοί –πολύ πιο φρέσκοι από εμάς στην Ε.Ε.– στη διάρκεια του ίδιου πολέμου. Οι νεκροί από τον αεροπορικό βομβαρδισμό της Βαρσοβίας, στην έναρξη του πολέμου, ήταν όσοι και οι νεκροί από τον βομβαρδισμό της Δρέσδης, στο τέλος του πολέμου. Και αυτό ήταν μόνο η αρχή, γιατί σύμφωνα με τους υπολογισμούς ιστορικών, ένας Πολωνός το 1933 είχε τις ίδιες ακριβώς πιθανότητες να είναι ζωντανός το 1945 με έναν Εβραίο στη Γερμανία του 1933. Μόνον οι νεκροί της ηρωικής εξέγερσης της Βαρσοβίας το 1944 ήσαν όσοι και οι νεκροί Ιάπωνες της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι. Στα πολωνικά σχολεία, τα παιδιά μαθαίνουν σήμερα ότι οι Πολωνοί (συμπεριλαμβανομένων των Εβραίων της χώρας) που έχασαν τη ζωή τους κατά τον Β΄ Π. Π. αριθμούνται στα έξι εκατομμύρια.

Ναός Αγίας Τριάδας - Σαμψούντα...

από εδώ ξεκίνησε ο Κεμάλ τον αφελληνισμό των αλησμόνητων πατρίδων...γι' αυτό και στη Σαμψούντα δεν βρίσκεις τίποτε που να θυμίζει ελληνισμό και χριστιανισμό...

Η Σμύρνη το 1920...

Αριστερά η Αγ.Φωτεινή, δεξιά ο Αγ.Γεώργιος και στο κέντρο (στο βάθος) ο Αρμένικος ναός 

του Αγ. Στεφάνου...