Λόγος ἐγκωμιαστικός περί τῶν Ὁσίων Πατέρων τῶν ἐν τούτω τῷ Ἁγίω Ὄρει τοῦ Ἄθω λαμψάντων (Ἅγ. Νικόδημος Ἁγιορείτης)

Κυριακή Β' Ματθαίου, των Αγιορειτών Πατέρων 

Οσιακή πανήγυρις, πάντες οι δήμοι των Οσίων συνάχθητε. Μοναστών και μιγάδων εορτή σήμερον εις την του Χριστού Εκκλησίαν ανέτειλε· τα πλήθη των μοναστών και μιγάδων συνεορτάσατε. Καινή και κοινή μνήμη πάντων των του Όρους Αγίων Πατέ­ρων εξέλαμψε. Καινά και κοινά άσματα πάντες κοινώς οι εν τω Όρει πατέρες ψάλατε. Διατί κοινά; Ότι κοινοί προστάται και ευεργέται όλου κοινώς του Αγίου Όρους και οι θείοι ούτοι Πατέρες εφάνησαν. Διατί καινά; Ότι καινή και νεοφανής και η τούτων μνήμη· εις μεν τους ανωτέρω και παλαιούς χρόνους ουδαμώς τελουμένη, ήδη δε εις τους καθ’ ημάς καιρούς δικαίως και ευλόγως εορταζομένη. 

Επειδή δεν ήτο δίκαιον, των μεν εν Σινά και Ραϊθώ αναιρεθέντων Οσίων Πατέρων να εορτάζωμεν την μνήμην κοινώς, οίτινες δεν έγιναν αίτιοι τοσούτων αγαθών εις ημάς, των δε εν τω Αγίω Όρει τούτω Αγίων Πατέρων, των αναιρεθέντων υπό τε των απίστων Αράβων και υπό των κακοδόξων λατινοφρόνων, να παραβλέψωμεν την μνήμην αγέραστον, και να μην εορτάζωμε τούτους πάντας κοινώς, οίτινες έγιναν εις ημάς μυρίων αγαθών πρόξενοι.

Καλημέρα, όμορφη Κυριακή σε όλους...

πηγή: http://www.ethnos.gr/

Η Ημέρα της Μουσικής άρχισε να γιορτάζεται στο Παρίσι το 1982, με πρωτοβουλία του τότε υπουργού Πολιτισμού Ζακ Λανγκ, ενώ το 1985 ο θεσμός εξαπλώθηκε έξω από τα γαλλικά σύνορα. Η Αθήνα, Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 1985, ήταν η πρώτη εκτός Γαλλίας χώρα στην οποία πραγματοποιήθηκε η Γιορτή της Μουσικής.

Μέσα σε λίγα χρόνια, η Ημέρα της Μουσικής έφτασε να είναι ένας πραγματικός θεσμός, ένα μεγάλο ευρωπαϊκό πολιτιστικό γεγονός που διεξάγεται κάθε 21 Ιουνίου σε περισσότερες από 22 χώρες, από την Ιρλανδία μέχρι το Καζακστάν και από τις Βαλτικές χώρες μέχρι την Κύπρο.

Ερασιτέχνες και επαγγελματίες μουσικοί κατακλύζουν δημοτικούς χώρους, πλατείες, δρόμους, σταθμούς, πάρκα και διάφορους άλλους χώρους, παρουσιάζοντας αφιλοκερδώς συναυλίες απ' όλο το μουσικό φάσμα. Δίνεται, έτσι, η ευκαιρία για μία ευρωπαϊκή πολιτιστική γιορτή που συμβάλλει ώστε να αναπτυχθούν πολιτιστικές ανταλλαγές και συνεργασίες ανάμεσα σε νέους και καθιερωμένους καλλιτέχνες από διαφορετικές χώρες.

Το σκάνδαλο του μονοτονικού...

Του Σαράντου Καργάκου 

Το μονοτονικό επιβλήθηκε στον ελληνικό Λαό από την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ -Υπουργός Παιδείας κ. Ελευθ. Βερυβάκης- με τροπολογία που αιφνίδια προτάθηκε, κοντά στα μεσάνυχτα, όταν η Βουλή των Ελλήνων (συνεδρίαση της 11.1.1982) είχε περατώσει τη συζήτηση και είχε ψηφίσει το ένα και μόνο άρθρο του Νόμου 1228, που αποτελούσε «Κύρωση της από 11.11.1981 πράξης του Προέδρου της Δημοκρατίας περί εγγραφής μαθητών στα Λύκεια της Γενικής και Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαιδεύσεως» και με αυτόν ακριβώς τον τίτλο δημοσιεύθηκε στο Α’ Τεύχος του φύλλου 15/11.2.82 της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως.

Ένα κεφαλαιώδες, λοιπόν, εθνικό θέμα, το θέμα του τρόπου γραφής των λέξεων μιας πανάρχαιας γλώσσας -τρόπου καθιερωμένου με εφαρμογή πολλών αιώνων- αντιμετωπίστηκε με ασύγνωστη, ανατριχιαστική επιπολαιότητα. Διότι: α) εισάγεται προς συζήτηση με άρθρο «της προσκολλήσεως» σε θέμα νόμου άσχετο, β) εισάγεται μεσάνυχτα, όταν η πλειονότητα των βουλευτών απουσιάζει, γ) εισάγεται αιφνίδια (κι αυτό, θα ιδούμε γιατί), δ) εισάγεται αντισυνταγματικά (προσκολλημένο σε νόμο άσχετο) και ε) εισάγεται χωρίς να ερωτηθεί ούτε ο Λαός

Το θέατρο “Δόρα Στράτου” χθες και σήμερα

Σήμα κατατεθέν της διατήρησης της πολιτιστικής κληρονομιάς , το ιστορικό θέατρο “Δόρα Στράτου” που μετρά 60 χρόνια λειτουργίας και ενεργούς δράσης στον τομέα του ελληνικού πολιτισμού. Ο επί πάνω από τριάντα χρόνια πρόεδρος του σωματείου κ. Άλκης Ράφτης μιλά στην Πεμπτουσία για την ιδρύτρια Δόρα Στράτου αλλά και την πορεία του χορού από τότε μέχρι και τώρα. 

“Το ιστορικό αυτό θέατρο που ίδρυσε ο Δόρα Στράτου το 1953, γιορτάζει φέτος τα 60 χρόνια λειτουργίας του. Η μεγάλη και λαμπρή αυτή προσωπικότητα, ήταν κόρη του Νικόλαου Στράτου, πρωθυπουργού για μία μόνον εβδομάδα μετά την Μικρασιατική καταστροφή, για την οποία θεωρήθηκε υπεύθυνος, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο με τουφεκισμό.

Οι διά Χριστόν Σαλοί

Για πολλούς μήνες το περασμένο φθινόπωρο και το χειμώνα, το ταξίδι της «Πεμπτουσίας» συνοδεύτηκε από μία εξαιρετική μελέτη. Ο συγγραφέας της ήταν ο αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος και το αντικείμενό της ήταν η διά Χριστόν σαλότητα. Η «Πεμπτουσία» αποφάσισε να συγκεντρώσει τα τμήματα αυτής της εξαιρετικής εργασίας σε ένα σώμα και σήμερα να τα δώσει στη δημοσιότητα με τη μορφή των «Αναλέκτων». Η αλήθεια είναι πως κατά καιρούς έχουμε δημοσιεύσει πολλά άρθρα που αναφέρονται στο ίδιο θέμα. Είτε αυτά ήταν αυτοτελείς μελέτες είτε είχαν συναξαριακό χαρακτήρα, προσέγγιζαν το ιδιότυπο αυτό αγιολογικό φαινόμενο από πολλές και εξίσου ενδιαφέρουσες πλευρές.

Καλημέρα-Καλό Σαββατοκύριακο

Αλλαγές στο περιεχόμενο των βιβλίων προαναγγέλλει ο νέος Υπουργός Παιδείας

Δεν επιθυμεί να γίνει ένας ακόμη μεταρρυθμιστής της εκπαίδευσης, δήλωσε σήμερα στο Νίκο Χατζηνικολάου  και στον Real Fm ο νέος Υπουργός Παιδείας Ανδρέας Λοβέρδος. Ωστόσο δεν παρέλειψε να τονίσει ότι «Εκείνο που θέλω είναι με βάση τα ισχύοντα να δοθεί πια προτεραιότητα στο περιεχόμενο της διδασκαλίας στην εγκύκλια εκπαίδευση δηλ. στα Γυμνάσια, στα Λύκεια, στα Δημοτικά. Ξέρω ότι δεν έχω χρήματα. Ξέρω όμως ότι υπάρχουν λύσεις μέσω του ΕΣΠΑ για πάρα πολύ γρήγορες επιλογές και σε σχέση με την ψηφιακή εκπαίδευση αλλά και με το περιεχόμενο των βιβλίων. Έχω υπόψη μου και ως γονιός ότι πολλές φορές τα βιβλία των παιδιών μας που είναι στην ΣΤ΄ Δημοτικού, στις αρχές του Γυμνασίου, δεν είναι κατανοητά ακόμη και σε μεγάλους ανθρώπους. Πρέπει να αλλάξει αυτό το ύφος, ότι γράφει ένας πανεπιστημιακός για να τα διαβάζει ο ίδιος. Και επίσης πρέπει να συμπληρωθούν πάρα πολλά πράγματα σε σχέση με την ενημέρωση των παιδιών για τα ναρκωτικά, για τη σεξουαλική αγωγή, για την αισθητική».

12 Ιουνίου 1929 Το «Ημερολόγιο της Άννα Φρανκ»

Το ημερολόγιό της έγινε το μπεστ σέλερ της μεταπολεμικής γενιάς. Η ίδια όμως δε ζούσε πια. Πέθανε στο Μπέργκεν Μπέλσεν, λίγες μέρες πριν από το τέλος της φρίκης. Η Άννα Φρανκ γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου 1929, στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας. Ήταν ακόμα μωρό, όταν οι ναζί αναρριχήθηκαν στην εξουσία. Ο εβραίος πατέρας της, Ότο Φρανκ, την πήρε μαζί με την αδελφή της και τη γυναίκα του, να ζήσουν στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας. Στα 1940, οι ναζί έφτασαν και εκεί. Από το 1941, η οικογένεια υπέστη τις ναζιστικές διακρίσεις κατά των εβραίων. Όταν τα πράγματα αγρίεψαν, ο Ότο Φρανκ έκρυψε την οικογένειά του στη σοφίτα μιας αποθήκης, μαζί με τέσσερις ακόμα εβραίους. Ήταν 9 Ιουλίου 1942. Έμειναν εκεί κρυμμένοι ως τις 4 Αυγούστου 1942. Την ημέρα εκείνη, τους συνέλαβε η Γκεστάπο. Τους είχαν προδώσει Ολλανδοί πληροφοριοδότες που κατάλαβαν ότι κάποιοι κρύβονταν εκεί, από το πηγαινέλα μη εβραίων φίλων οι οποίοι τους εφοδίαζαν με τρόφιμα. Ολόκληρη η οικογένεια μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Από εκεί, στις 3 Σεπτεμβρίου 1944, στάλθηκαν στο Άουσβιτς, εκτός από την Άννα και την αδελφή της, Μαργκό, που βρέθηκαν στο Μπέργκεν Μπέλσεν. Η μητέρα της Άννας, πέθανε στο Άουσβιτς, στις 18 Ιανουαρίου 1945. Στις 27 του μήνα, οι σοβιετικές δυνάμεις ελευθέρωσαν τους εκεί κρατούμενους. Ο Ότο είχε επιζήσει. Η Άννα και η Μαργκό χτυπήθηκαν από επιδημία τύφου και πέθαναν τον Μάρτιο, ελάχιστες βδομάδες πριν από την απελευθέρωση των έγκλειστων του Μπέρκεν Μπέλσεν από τους συμμάχους.

Άγιος Λουκάς Συμφερουπόλεως, Γιατί οι άνθρωποι εχθρεύονται την αλήθεια;

«Και ελθόντι αυτώ εις το ιερόν προσήλθον αυτώ διδάσκοντι οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι τον λαού λέγοντες· εν ποία εξουσία ταύτα ποιείς, και τις σοι έδωκε την εξουσίαν ταύτην;» (Μτ. 21, 23). Γιατί έκαναν στον Κύριο Ιησού Χριστό μία τέτοια ερώτηση; Και είναι σίγουρο ότι τον ρώτησαν με θυμό. «Πώς τολμάς εσύ να διδάσκεις το λαό; Ποιος σου το επέτρεψε, ποιος σου έδωσε αυτό το δικαίωμα; Εμείς μόνον έχουμε την εξουσία να διδάσκουμε το λαό».

Την απάντηση που τους έδωσε ο Κύριος Ιησούς Χριστός κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να δώσει. Αν στη θέση του βρισκόταν κάποιος που δεν είχε εξουσία να διδάσκει θα έχανε τον εαυτό του μπροστά στους αρχιερείς και τους πρεσβυτέρους και το πρώτο πράγμα που θα προσπαθούσε να κάνει θα ήταν να δικαιολογήσει τον εαυτό του......

Ο Χριστός δεν τους απάντησε ευθέως. Τους έδωσε μία απάντηση που δεν την περίμεναν. Αντί να δικαιολογεί τον εαυτό του και να τους προβάλλει επιχειρήματα, που να δικαιολογούσαν την εξουσία του να διδάσκει τον λαό, τους ελέγχει και τους αναγκάζει να παραδεχτούν πως δεν έχουν δίκαιο σ' αυτά που λένε.

Τους είπε: «Ερωτήσω υμάς καγώ λόγον ένα, ον εάν είπητέ μοι, καγώ υμίν ερώ εν ποία εξουσία ταύτα ποιώ. Το βάπτισμα Ιωάννου πόθεν ην, εξ ουρανού ή εξ ανθρώπων; οι δε διελογίζοντο παρ' εαυτοίς λέγοντες· εάν είπωμεν, έξ ουρανού, ερεί ημίν, διατί ουν ουκ επιστεύσατε αυτώ· εάν δε είπωμεν, εξ ανθρώπων, φοβούμεθα τον όχλον· πάντες γαρ έχουσι τον Ιωάννην ως προφήτην. Και αποκριθέντες τω Ιησού είπον· ουκ οίδαμεν. έφη αυτοίς και αυτός· ουδέ εγώ λέγω υμίν εν ποία εξουσία ταύτα ποιώ» (Μτ. 21, 24-27).